Over Marijke Keur

Ik ben schrijver, maar vooral mens.
Iemand die luistert, kijkt en soms woorden vindt voor wat moeilijk te zeggen is.

Waarom ik schrijf

Voor mij begon schrijven niet als een ambitie,
maar als een innerlijke noodzaak.
Het was een manier om betekenis te geven aan wat ik meemaakte —
en om daarin anderen te kunnen ontmoeten.

Ik schrijf omdat sommige ervaringen nu eenmaal vragen om woorden.
Niet om alles uit te leggen of op te lossen, maar juist om ruimte te maken.

Ruimte om te vertragen.
Om te voelen.
Om even stil te staan bij wat er werkelijk toe doet.

Mijn boeken geven geen pasklare antwoorden.
Ze nodigen uit tot aandacht.

Kijken voorbij het oordeel

In alles wat ik doe, geloof ik dat er achter gedrag altijd een verhaal schuilt.
Echte verandering begint op het moment dat we leren kijken voorbij ons oordeel.

Dit is de ademhaling van mijn werk.

Als trainer en oprichter van In‑Menz en de Anti‑Pestkliniek ondersteun ik scholen, professionals en gezinnen.
Samen bouwen we aan emotionele veiligheid, veilige groepsvorming en ruimte voor herstel na pestgedrag.

Daarbij kijken we altijd systeemgericht:
niet alleen naar het gedrag van een kind of volwassene,
maar naar de bredere context waarin dat gedrag is ontstaan.

Een natuurlijke brug naar kinderen

Mijn kinderboeken — zoals Vogel en Mol ontdekken een wereldtaal en het nieuwe boek Lieverik —
staan niet los van dit werk.
Ze vormen een natuurlijke uitbreiding van mijn dagelijkse praktijk.

Waar mijn trainingen en begeleiding volwassenen helpen om anders te kijken,
helpen mijn verhalen kinderen om dat al van jongs af aan te leren.

Ik wil kinderen — en de volwassenen om hen heen —
de wereldtaal van verbinding laten ervaren.
Een taal zonder letters.
Een taal die draait om aandacht, respect, begrip en moed.

De verhalen laten zien dat verschillen geen afstand hoeven te creëren,
maar juist een brug kunnen vormen naar de ander.

Zachtheid is geen zwakte

Of ik nu een lezing geef,
een gezin begeleid in mijn praktijk,
of in stilte werk aan een nieuw verhaal —

steeds keren dezelfde waarden terug:
aandacht, menswaardigheid
en de diepe overtuiging
dat zachtheid geen zwakte is.